Karadeniz'de tasarım felsefemiz dediğinde, benim aklıma önce cümle değil, yokuş geliyor. Aybastı'dan Ordu sahiline inerken o dik yamaç, rüzgâr, sis — hepsi bir şart koşuyor. Bizim işimiz o şartla kavga etmek değil, onunla anlaşmak. Benim gibi bu coğrafyada çizen biri için felsefe zaten taşta ve ahşapta yazılı: 1. Uyum, süs değil strüktür Doğu Karadeniz evi “doğayla, insanla ve çağlar boyu süren deneyimlerle kazanılmış bir ‘uyum’ mimarlığının ürünüdür. Bir bakıma çetin bir coğrafyanın ve inatçı Karadenizli’nin birbirleriyle sağladığı uyumun eseridir”. Bizde uyum, estetik tercih değil, hayatta kalma bilgisi. 2. Malzeme dürüstlüğü: taş altta, ahşap üstte Gelenek bunu taş dolgulu ahşap çatkı, kütük yığma ve ‘çakatura’ bağdadi sistemle çözmüş — Ordu'da, Giresun'da, Sürmene'de ustalar aynı dili konuşmuş. Taş, suya ve toprağa direnir; subasmanı yapar. Ahşap, nefes alır; üst katları hafifletir, yağmuru hızlı atar. Bugün betonarme yapsak da bu mantığı bozmamak ...
Hayalgücümün Sınırları, Cömertliğinizdir…