Hayat ağlarını çoktan örmüştür, sen mecnun mecnun gezerken rüzgar nereye eserse, Ağlamak neye yarar, gülmek varken, Yaşasan da bir kaybetsende bu hayat senin, Ağlaya ağlaya geçti ömrüm gözümden aksada yaş bir akmasada, Tahammülü zordur yaşamanın gerekse. İnsanlar bilmiyorlar, bilmekte istemiyorlar, Nasıl yaşanır ki bu ömür nasıl biter, Sen olsan da biter, olmasan da, Aynıdır zaman, mekan, İns’an. Nasıl olsa biter ömür dediğin. Sen olsan da biter olmasanda. İnsanlar yaşıyorlar hayatı anlamıyorlar, Lakin anlamamak daha güzel cahilce yaşamak daha kolay, Ettiğim sözlerden ancak insan olan anlar. San’attır, bizim işimiz anlamalıyız İns,an, Güzel işler yapmak için anlamalı her insan, Üzerimize vazife önce tanımalı yaradan, Zengin fakir ne farkeder, önce İns’an, Etmeden önce mimarlık tanımalı mimar İnsan, Lakin kavuşmak ister her daim İnsan… ...
Hayalgücümün Sınırları, Cömertliğinizdir…