RK Architectural Design Studio

Doğru olan neden artık güzel değil? Son 20 yıldır mimarlıkta tuhaf bir şey oluyor. Binalarımız her zamankinden daha doğru. Yönetmeliğe uygun, simülasyonu tam, maliyeti hesaplı, deprem yönetmeliğini sağlıyor. Ama bir o kadar da ruhsuz. Buna iki isim koydum: Olgu Mimarlığı ve İnançsız Mimari. 1. Olgu Mimarlığı: Her şey doğru, bir şey eksik Olgu, felsefede fact demek. Ölçülebilen, raporlanabilen, kanıtlanabilen şey. Olgu mimarlığı şunu söyler: Emsal 1.80, çekme 5 metre, Hmax serbest. Güneş kırıcı gerekli, rüzgar koridoru böyle. m2 maliyeti şu, geri dönüşü bu. Hepsi doğru. İtirazım yok. Ama hepsi mimarlık değil. Bu, Auguste Comte'un olguculuğunun şantiye hali. Kanıt var, anlam yok. Data var, ritüel yok. 3 boyutlu görseli kusursuz, ama eşiği yok. Bizim Ankara'da buna yönetmelik mimarlığı diyoruz. Dosya tam, ruhsat tam, ama bina yok. Çünkü mimarlık, yönetmeliğin bıraktığı boşlukta değil, o boşluğa rağmen verdiğin kararda başlar. Olgu mimarlığının dili rapordur. Sunumda he...

​ Bu iki cümleyi yan yana koyman zaten cevabın yarısı. Bismillah ile başlamak, tasarımda niyeti ortaya koyar. Kalem, malzeme, yazılım değil; önce "kimin adına" sorusu. Allahu Ekber ise ölçeği hatırlatır. İnsan eliyle yapılan her şey, kendinden daha büyük bir ölçüye göre tartılır. O yüzden sınır, duvar gibi bir engel değil, eşik gibi bir şey. Mimar olarak bunun üç yerde somutlaştığını görüyoruz: 1. Madde sınırı. Yerçekimi, taşıyıcı sistem, bütçe, yönetmelik. Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 59. maddesi bile bunu yazıya dökmüş — tasarım hakkı çizgiye, şekle, renge, dokuya bağlıdır, işlevin kendisine değil. Yani hukuk bile diyor ki korunacak olan görünüş, ama görünüşün arkasındaki niyet korunmaz. 2. İnsan sınırı. Algı, kültür, ihtiyaç. Geçen hafta İzmir'de Prof. Dr. Yusuf Vardar MÖTBE Kültür Merkezi'nde açılan sergiye adını vermişler: "Tasarımın sınırları ‘Alice’ ile çizildi". Funda Cengiz küratörlüğünde kostüm ve aksesuar öğrencileri Alice Harikalar Diyarın...