Mimarlık yolculuğum bir şehir efsanesiyle değil, bir kayıt tarihiyle başlıyor: 2008, Girne. Kıbrıs'ın kuzeyinde, Girne Amerikan Üniversitesi'nin o rüzgârlı kampüsünde ilk eskiz kağıdımı masaya koydum. O yıl her şey üst üste geldi. Henüz 18 yaşımda, bavulda cetvel takımı, kafada Akdeniz'in tuzu vardı. Temel Tasarım dersine girdiğimde karşımda Ziya Tanalı vardı. O sene Sinan Ödülü'nü almış bir usta, Ankara'dan kalkıp bize gelmişti. Tahtaya çizgi çekmezdi, soru sorardı: "Sadeleştir, neyi atarsan bina nefes alır?" Kitabının adı da buydu zaten, Sadeleştirmeler. İlk hafta elimde 50 tane küp maketle sabahladım. Hepsini attı çöpe, bir tanesini bıraktı. "Mimarlık, eklemek değil, cesurca çıkarmaktır" dedi. O cümle 17 yıldır cebimde. İlk Proje: İki Kayanın Arasında Bir Home Office Hocanın verdiği ilk gerçek proje şuydu: kendine bir usta seç, onun için bir yer tasarla. Ben Seyfi Arkan'ı seçtim. Neden? Çünkü Arkan, 1935'te denizin üstün...
Hayalgücümün Sınırları, Cömertliğinizdir…